خاطره کاپیتان مریم بخشی از سانحه ارومیه
خاطره کاپیتان مریم بخشی از سانحه ارومیه به عنوان سرپرست تیم عملیات از گروه هاى ١١ گانه بررسى سوانح در سال ٨٩:
ساعت ٧ و اندی بود که به بنده اطلاع دادند هواپیماى ایران ایر در حوالى ارومیه سقوط کرده است.
سریعا عازم فرودگاه شدم با گروههای تشکیل شده کیفهای بررسى سانحه را برداشته و سوار MD شدیم. بخاطر بدی آب وهوا توسط ماشینهای راهداری ادامه مسیر دادیم بقدری هوا خراب بود که ماشین روی جاده مرتبا سر میخورد. بالاخره به سایت سانحه که وسط یک باغ وسیع بود رسیدیم ساعت قریب ١ بامداد بود. برف تا بالای زانو بود. مردم مهربان روستاهاى اطراف هر چه پتو داشتند آورده بودند و آتش نشانهای عزیز تا ۵ روز و شب مرا یاری کردند.
آنشب تا ساعت ٩ صبح در سایت(محل سقوط) کار کردم. شب تاریک و سردی بود و کم کم رو به خاموشی میرفت من همدلی مردم خوبم را در آن روزها دیدم.
قریب ٢ سال روی این پرونده کار کردم و بارها با پرواز و حضور در سیمولاتور و در سایت مطالب را مرور و بازسازی کردیم .
جعبه های سیاه را به فرانسه برده و به سختی پیاده و آنالیز کردیم برای اینکه برای عزیزان دیگری در آینده این سانحه رخ ندهد و مسافران و بازماندگان را در آینده از خطر حفظ کنیم.
متاسفانه آنشب این پرواز روی ILS نتوانسته بود Establish شود و نتوانستند approach صحیح و حتی miss approach صحیح نمایند .
همه فکر میکردند که علت سانحه دریاچه ارومیه بوده است! ولی چون این دریاچه اشباع از نمک است تاثیری در بروز سانحه نداشت.
ما خلبانها میدانیم وقتی در هوای نامساعد و در خطر احتمال یخ زدگی موتورها هستیم، باید علیرغم اینکه جهت کم کردن ارتفاع دسته های تراتل راIdle میکنیم، باید گاهی کمی قدرت موتورها را افزایش دهیم که اگر رو به یخ زدگی میروند متوجه شویم.
با گرامیداشت یاد و خاطره همکاران هما و مسافرانى که در این سانحه جانشان را از دست دادند.
ارسال نظر